woensdag 6 februari 2008 nummer 22  
   
  www.modderdorp.nl hoofdredaktie: Jouke Mellema en Inge Beeftink  
  winterstreep  
   
      foto: Inge Beeftink en Joik  
     
   
 
schilderij: Inge Beeftink
 
 

Omdat de dolfijn relatief grote en, belangrijker nog, zware hersenen heeft word er veel onderzoek gedaan naar de intelligentie van het dier. Er is bijvoorbeeld gebleken dat de dolfijn in staat is om zichzelf te herkennen in een spiegel, een vorm van zelfbewustzijn. Ook hebben onderzoekers ontdekt dat dolfijnen kunnen begrijpen waarnaar een mens wijst. Als een dier dat begrijpt, betekent dat dat het inzicht heeft in de psyche van de persoon die wijst. Ook heeft men ontdekt dat de tuimelaar sponzen op de bodem zoekt om die vervolgens op hun neus te zetten. De dieren doen dit waarschijnlijk omdat ze anders een pijnlijke neus krijgen van het scharrelen op de bodem naar voedsel. Dit is een vorm van cultuur.
Een poosje geleden hoorde ik van bewoner J. dat de dolfijn in zijn vinnen, een compleet skelet van een hand heeft. Dit riep bij mij vragen op en het sprak ons allebei zeer tot de verbeelding. Zouden ze ooit handen hebben gehad om dingen mee te kunnen maken. Die skeletten zitten daar niet voor niks zou je denken. Wij mensen hebben handen en gebruiken deze fijne motorische verlengstukken om de meest geavanceerde dingen mee te maken.

 

Onze hersenen stellen ons in staat om onze handen moeilijke dingen te laten doen. We zien voor onze ogen wat er gebeurd en hoe we ze gebruiken.
Onze handen begeleiden onze gedachten  en soms gebeuren er zelfs dingen die we zelf niet eens bedacht hadden maar die gewoon gebeuren door een handeling en die ons op een idee brengen. De samenwerking tussen hersenen en handen levert van alles op.

Hoe zit dit nu met de dolfijn? Ze gebruiken hun hersenen om gereedschappen te bedenken maar hebben geen handen om een snellere en proefondervindelijke ontwikkeling in werking te stellen maar die handen zitten er wel, ingepakt. Heeft de dolfijn zijn handen ooit gebruikt en hoe zijn ze in onbruik geraakt. J. En ik denken aan hoe deze sociale dieren ooit misschien wel op het land leefden. Misschien zijn ze ooit wel verdreven van het droge en zagen zij zichzelf genoodzaakt om zich terug te trekken in rivieren en oceanen. Zo evolueerden hun handen langzaam in gestroomlijnde zweminstrumenten.
Inge Beeftink
 
     
 
de media zijn een kwal
 
     
 

Ik zat na te denken over de media: Hoe werken ze? Hoe zijn ze? Ze hebben een maag, één die altijd honger heeft naar nieuws. Dat merk je. Ze kunnen ook bewegen maar lijken niet over een vrije wil te beschikken. Ze móeten nieuws maken.
Meestal is er teveel nieuws om in één keer op te eten, er gebeurt veel in de wereld. Dan moeten de media kiezen. Meestal kiezen ze dan voor de lekkerste dingen, het snoepgoed, andermans ellende, ter lering en vermaak van ons, de doelgroep. Soms is er geen nieuws. ‘Dan maakt honger rauwe bonen zoet’ en eten ze alles wat ze voor de voeten komt, komkommers bijvoorbeeld of een klein intermenselijk dramaatje. Als er helemaal niets te eten is fantaseren ze iets, dan máken ze nieuws. “Stel je maar een boterham met tevredenheid voor”, zei mijn oma als er niets te eten was of, en dat was vaker waar, als ik al veel teveel had gegeten. Géén nieuws kan niet, dat is dodelijk.

Ik dacht: Misschien zijn de media te vergelijken met een soort dier, maar niet een dier met een kop die kan nadenken. Het lijkt er namelijk niet op dat ze hersens hebben, ze hebben geen idee over de gevolgen van hun instincten; ze doen omdat ze niet anders kunnen.
 

Met veel ijver denken biologen nu na over hoe die kwal kan zien zonder hersens die de indrukken van al die 24 ogen verwerken. Maar honger heeft ie. Dat hebben alle dieren. En, oh wat zijn dieren zonder hersens meedogenloos als het om eten gaat, die hebben geen geweten.

Ze (die kwallen, red.) kunnen snel van richting veranderen en manoeuvreren zich listig tussen objecten door. Het is dus aannemelijk dat de ogen van deze gewiekste kwallen een belangrijke rol spelen in de uitvoering van dit kunstje. Om dit te testen lieten onderzoekers het beestje in een bak met stromend water verschillende objecten ontwijken. En wat bleek? Gekleurde objecten ontweek de kwal, maar tegen doorzichtige objecten botste hij op. Een deel van het kijksysteem gebruikt de kwal dus voor navigatie.’ (quote: Noorderlicht weblog)

Naam van de kwal: de giftige Zeewesp!

Als de media echt op dit dier lijken dan mogen we wel oppassen.   

geschreven door Joik

 
     
 

Het zijn reflexen. “Als ik het niet vlug genoeg opeet, eet die ander het voor mij op.” Niet dat ze dat denken; het is geprogrammeerd. Ik stelde me voor dat ze een soort draak waren zonder hoofd. Een groot lichaam met poten en een afgehakte nek waar diep gorgelende geluiden uit kwamen. Ik dacht wel dat een dergelijk dier zou kunnen bestaan, in een  mythe of zo.

Journalisten worden betaald voor wat ze doen. Ze hebben huizen met een hypotheek en kinderen. Ze moeten wel nieuws maken. De maag moet worden gehoorzaamd. Geen nieuws, geen werk. Dan is het: wég huis! Verhuizen naar een achterstandsbuurt waar je kinderen op een zwarte school moeten. Nee, de meeste journalisten werken in de eerste plaats voor hun salaris. Zo werkt de professionele nieuwsindustrie.

Toen dacht ik: ”Maar als dat dier geen kop heeft, dan heeft hij ook geen ogen.” Dat beeld klopt niet want de media kunnen heel goed kijken. Dat doen ze de hele dag juist: TV, foto’s, glossy magazines, internet. Het gaat om plaatjes. Zo’n dier moet dus ogen hebben maar ook oren en een neus voor zaken.
Kortom, het beest moet zintuigen hebben. Bij bijna alle dieren zitten de meeste zintuigen in de kop. En zonder een kop ook geen mond om te eten. Mijn voorstelling klopte niet.

Daarom ging ik op zoek op internet. Ik was op zoek naar een dier zonder hersens maar mét ogen. Ik typte in op Google: “dier zonder hersens met ogen”.* Tot mijn verbazing bestond er zo’n dier.

Het bleek een kwal te zijn. Een kwal met wel 24 ogen; diverse soorten ogen met elk hun specialiteit in detecteren. Bovenop zijn bol heeft die kwal zelfs een oog waarmee hij in één keer de hele oceaan boven hem kan zien, naar alle kanten 360 graden in het rond; een zicht van een halve bol, een soort super fisheye lens. Maar geen hersens.

 

foto van de giftige Zeewesp door Anders Garm


* de auteur heeft geprobeerd of zijn Google zoekactie steeds hetzelfde resultaat oplevert maar dat is niet zo. Blijkbaar was het een gelukkig toeval dat de pagina met de kwalinformatie verscheen na intypen van de betreffende zoekopdracht. De hiërarchie op Google fluctueert kennelijk nogal. Eénmaal op het spoor van de kwal gebracht, heeft hij om zijn hypothese te verifiëren, in latere zoekopdrachten het woord kwal toegevoegd waardoor hij uiteindelijk stuitte op het weblog-artikel van Noorderlicht, wetenschapsprogramma van de VPRO.

 
 
Van onze correspondent uit Amsterdam.
 
   
 
foto Hans Aarsman
 
 

Op zondag 20 januari was ik bij een vriend in de auto gestapt, we reden naar een bos, voor een wandeling.  Onderweg kwamen we te praten over iets dat deze vriend dwars zat. Iemand van wie hij veel hield, was onder helse pijnen gestorven, jaren geleden. Ik vertel niet wie of wat, dat doet er niet toe. Mijn vriend vond het moeilijk erover te praten. Maar ik liet niet los, ik probeerde wat hij had meegemaakt lichter af te schilderen. Dat heb ik mezelf in de loop der jaren aangeleerd, het is een manier om mijn eigen tobberigheid te overleven. Als je iets naars overkomt, zei ik, is het vaak minder zwaar voor jezelf dan voor dierbaren die moeten toekijken. Jou overkomt het, jij zit er middenin, terwijl die anderen machteloos staan toe te kijken. Hun fantasie gaat aan de haal met die machteloosheid. Terwijl jijzelf, de lijdende, heel concreet stapsgewijs van handeling naar handeling gaat. Veel beter te verdragen.
Al pratend waren we aangekomen bij het bos. De auto geparkeerd, en nog steeds, waren we bezig over het binnen- en buitenstaanderschap bij leed. Mijn vriend steeds korzeliger en kribbiger. Het was alsof hij niet wilde dat iets waar hij jaren onder geleden had, hem werd afgenomen. Net zoals ik geen regenpak wil kopen, om al die keren dat ik nat ben geworden, niet zinloos te maken. Uiteindelijk zijn we uitgestapt. Kom op, zei ik, laten we gaan lopen. Voor ik uitstapte, zag ik de woorden die we hadden gesproken als condens op de ruiten van de auto zitten.                                                                                                                

Hans Aarsman

 
 
 
 
 
 
huis van Tom en Danielle Modder en moeder en vriend.                                                                                                                                          foto Inge Beeftink
 
 
Nieuws van een Witkees
 
 
van onze correspondent te Nablus:
 
 

Samah is een Palestijnse vrouw van 57 die maar liefst 11 kinderen gebaard (en opgevoed!!) heeft. Ze woont in Balata camp tegen de stad Nablus op de Westelijke Jordaanoever

Balata camp is niet het soort vluchtelingenkamp wat je verwacht bij het woord, het bestaat uit dicht op elkaar gebouwde betonnen huizen met electriciteit, water en een rioleringssysteem, voor mij heeft het iets Bijlmer-achtigs; zo’n volksbuurt waar de deur altijd open staat en iedereen bij elkaar binnenstapt. Ik voel er sterke verbinding en veiligheid en het heeft een geheel eigen cultuur.
Ondanks dat ik een ‘witkees’ ben en mensen alle redenen hebben mij te wantrouwen word ik overal uitgenodigd voor thee, koffie en de meest fantastische maaltijden; de keuken van het Midden-Oosten?? Ik ben er zeker van dat ik die hier in z’n beste vorm geproefd heb.

Samah presteert het iedere werkdag naar het kantoor van Dokters van de Wereld te komen en ons te verwarmen met haar stralende lach en charismatische aanwezigheid. Ze kookt de mooiste maaltijden voor zo’n 9 man en weet daarnaast ook het kantoor en het huis schoon te houden!!
Op weg naar kantoor sleept ze alvast allerlei voedsel mee omdat ze niet wil dat 'Dokters van de Wereld' teveel betaalt.

Samah en ik weten altijd te communiceren; ik met mijn 5 woorden Arabisch, handen, voeten en duizenden gezichtuitdrukkingen.

 
Ze weet me te vertellen dat haar dochter bevallen is in het ziekenhuis, dat het een drama van een bevalling was en dat ze heel boos was op het ziekenhuispersoneel.

Haar religie is de drijfveer in haar leven; ze is moslim en leeft volgens de waarden en normen van haar geloof. Vanuit haar perspectief is het lastig te begrijpen dat ik zonder religie leef maar ze heeft er alle respect voor, al zou ze graag zien dat ik een goede echtgenoot trouwde, ze maakt zich zorgen over mijn toekomst..

Barbara Kuys

 

 
     
reacties
 
 
De houtkachel van familie Szalai
  Since I don't speak dutch, not always easy to understand the news, but I don't give up. I'm from a little village Máriahalom, from Hungary. I work in a dubbing/audio post production company, but mostly I live in this little village: (http://www.faluvedo.hu/ , http://www.biofalu.hu/?base=fnews&n=55  )
We just started a little local cable television channel for about 260 families.
This channel is a non-profit tv with cultural and scientific contents.
This is a very little local tv made by me and my friend,
but we are members of the Assotiation of Hungarian Local Televisions,
so we can change programs with other local tv from Hungary.
We have 24 hours program, about 60% some kind of teletext,
40% environmental teaching program, alterglob clips and documentaries, religious contents, art, philosophy,minority (there are german speaking people in our village). Our goal is to help people to keep our natural environment [of course we started without a penny ;-) ]I think our little TV station is a "Mission: Impossibile" thing but as I discovered  Modderdorp it was a strange feeling;
I asked myself: "hey why do you worry about the meaning or meaningless your TV ? Look these people,Look their happiness around the PC, they believe that DOES MATTER what they do, why don't you believe?"
So thanks all of you, this heartens me, and I hope I can give it back twice to you...
Look forward for further news about modderdrorp (sic).           All the best, Peter

Ik vind het helemaal te gek dat jullie dit doen. Vroeger was ik altijd op het erf van mijn oom te vinden. Na zijn overlijden kom ik er weinig. Het is nu van mijn vader, maar ik mis ome Bram toch daar. Gelukkig kan ik op deze manier nog een deel jeugdsentiment behouden!                       Groetjes en veel succes van Danielle

Beste redactie,

Dit is weer een fraaie aflevering van De Modderdorpse! Kan ik wat van die postzegels bestellen?
Fijne feestdagen gewenst in Modderdorp en weer een nieuw produktief jaar!  Groeten, jullie trouwe abonnee                                                               Riek Kars.

Beste modderdorpse tijd,

graag wil ik mijn lieve vriendinnetje Marcia Nolte uit Eindhoven een abonnement kado doen.                                                                                Bob Waardenburg

 
 
hieronder 2 verschillende maquettes van geparkeerde fietsen.
     
     
     
 

Bij bewoner H. thuis, in Amsterdam, gebeurt er altijd wel iets. Als je het maar ziet. Omdat bewoner H. enorm sterk is in het observeren van zijn omgeving, beleeft hij het ene na het andere avontuur. Zo gebeurde het, dat na een aantal keren dat H. het portaal van zijn appartementencomplex betrad, het hem begon op te vallen dat de andere bewoners steeds nieuwe oplossingen vonden om hun fietsen in de hal te parkeren. Van zeer chaotisch, maakte het parkeren een ontwikkeling door naar steeds handiger en eenvoudiger,  totdat er uiteindelijk een prachtige fietsen-puzzel ontstond die de ruimte die het  portaal had  optisch nog eens extra tot zijn recht deed komen. Bewoner H. was gefascineerd door dit  heel strategische spel dat de bewoners met elkaar speelden. Later bleek dat het spel  veel complexer was. H. vertelde over verschillende,  heel vervelende incidenten binnen de muren van het appartementencomplex. Bewoners hebben conflicten over van alles en nog wat. Bijvoorbeeld, telkens als H. de trappen in het appartement bestijgt,  ziet hij dat twee tegenover elkaar liggende appartementen een soort wapenwedloop hebben met elkaar,  want haast iedere week, ziet H., komt er op één van de deuren een nieuw slot bij. H. heeft van horen zeggen dat ze een probleem hebben met elkaar over een deurmat die voor de deur van één van deze bewoners ligt. H. ziet regelmatig een deurmat op straat voor het huis liggen. Dit alles doet mij aan het volgende denken: Ieder jaar wordt er door mij en mijn familie rond de kerstdagen het spel “Risk” gespeeld. Vanaf een van de eerste keren dat wij het spel

 
speelden voerden wij een nieuwe spelregel in. Dat invoeren van nieuwe spelregels is overigens bij ons thuis de normaalste zaak van de wereld. Bij Monopoly spelen wij bijvoorbeeld met een zelf ingevoerde geldpot die je kunt winnen als je op het vakje" vrij parkeren" terecht komt. Heel veel andere regels in de vorm van zogenaamde voorrechten bedenken we per monopoly-spel. Afhankelijk van hoe het ervoor staat, maken we regels om het spel extra lang uit te rekken en de verliezende partij steeds weer hoop te geven. Uiteindelijk lijdt deze partij natuurlijk een vreselijke nederlaag. Bij Risk vonden we het nodig om een vredesland te stichten om de onbarmhartige oorlogsvoering iets te verlichten. Madagascar vonden we hiervoor geschikt. De regel is: iedere speler moet één leger op Madagascar zetten, nogal een hypocriete regel als je het mij vraagt want uiteindelijk wordt het natuurlijk één grote slachtpartij en heeft zo’n vredeseiland helemaal niks te betekenen. Toch geeft het een geruststellend gevoel, een basis om geestelijk uit te putten. De fietsen puzzel in de hal van het appartementen complex waar bewoner H. woont doet me denken aan het vredeseiland Madagascar.
De fietsen vormen een valse spelregel in een uitgekookt spel. De bewoners rekken hun eigen vetes eindeloos uit. Ze gebruiken de ongemeende aardigheden zoals fietsen heel sociaal in elkaar steken zodat het net lijkt of ze elkaar willen helpen en vreedzaam met elkaar om willen gaan. H. volgt de kwaadaardigheden met lede ogen en denkt aan de natuur van de mens.
 
     
   
 
foto: Geesje de Ouwe
 
Advertentie:
 

Modderdorpse Tijd lezer, perskaarthouder en corrector André Pielage laat in zijn solotentoonstelling "With much gratitude to all those I forget to mention" in Marthouse Gallery werk zien van de afgelopen anderhalf jaar. De tentoonstelling is voor André het debuut in de grote galeriewereld. Van 23 februari t/m 29 maart 2008. Openingstijden: do.-za. 13.00-18.00 u. Marthouse Gallery, Prinsengracht 529 Amsterdam. Opening: 23 februari, 17.00 u. Voor meer informatie: www.marthouse.nl

 
     
 

Nieuwe 10tjes-abonnees:  Sake Bosma en Maartje Groenier te West-Terschelling, Hansje van Etten te Bussum, Katja Mater te Amsterdam Nieuwe abonnees: Eelco en Nelly Boonstra te Askvoll Norge, Maaike Boonstra te Leusden, Wies Boonstra te Vrouwenparochie, Syb Boonstra te Sauwerd, Kees Brouwer te Amsterdam, Saskia Diesing te Arnhem, Maria Barnas,  Jaap Hermans te Amsterdam, Britta Hosman te Amsterdam, Anneke Ingswersen te Schloß Ringenberg Hamminkeln Duitsland, Aline Keller te Rotterdam, Jaap Kroneman te Arnhem, Barbara Kuys te Nablus, Astrid Nieland te Schoorl, Marcia Nolte te Eindhoven, Jurjaan Oudhoff te Amstrdam, Eveline van Engelen te Den Haag. Mirella van der Velden te Amsterdam, Mijkje Worm en Mark De redactie van de Modderdorpse Tijd feliciteert hen met deze keuze

 
     
  Wordt nu 10tjes-abonnee van de Modderdorpse Tijd en ontvang een Perskaart op naam  
 

 

mail naar de redactie@modderdorp.nl

dit waren de Modderdorpse tijdingen voor 6 februari 2008

bekijk eerdere edities

colofon: hoofdredactie Inge Beeftink, Jouke Mellema - freelancemedewerkers: Barbara Kuys, Hans Aarsman - tekstcorrectie: André Pielage, Lenie Weers